Loading...

Wednesday, April 29, 2009

အားေပးျခင္း

Singapore Poly မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္း… ဒုတိယႏွစ္မွာ… (နည္းနည္းအေလလုိက္တာ မ်ားသြားလုိ႔နဲ႔ တူတယ္) Test တစ္ခုမွာ… အမွတ္ေတာ္ေတာ္နည္းသြားတယ္။ တခါမွ အဲ့ေလာက္မနည္းဘူးေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ဓာတ္က်သြားတယ္။ ဒီမွာက တစ္ဘာသာအမွတ္နည္းရင္ အားလံုးလုိက္နည္းၿပီး ေက်ာင္းသံုးႏွစ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္အထိ လုိက္ဒုကၡေပးႏုိင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားတယ္။


အဲ့တာနဲ႔ စိတ္ညစ္ညစ္႐ွိတာနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ Field တူတဲ့ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကုိ (ရင္ဖြင့္ရင္း) တုိင္ပင္ၾကည့္မိတယ္။ သူက Programming အေတာ္ထူးခြ်န္တဲ႔ သူပါ။ အထင္ကရ တကၠသိုလ္တစ္ခုက ဘြဲ႕လည္းရၿပီးသားပါ။ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳလည္း အေတာ္ေကာင္းေနသူပါ။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အားက်ေလးစားရသူ တစ္ေယာက္ေပါ႔… သူကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေျပာတာက-

“ညီ… အစ္ကုိတစ္ခုေျပာမယ္… အစ္ကုိ Poly Life မွာ စာေမးပြဲက်ဖူးတယ္။”…။ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝကုိ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့… စကားပါ။ ဒါေပမယ့္ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္နည္းနည္းေလး ေပါ႔သြားတယ္။ ျပန္ႀကိဳးစားရင္ ရႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ဝင္လာတယ္။ အမွန္တကယ္ကုိ Right Word at the Right Time ပါ။ (သူ အမွန္ကုိ ေျပာတာလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေသခ်ာပါဘူး။) ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အားေပးစကားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ ေက်းဇူးတင္ေနတုန္းပါ။

2 remarks:

MYO HAN HTUN said...

ဒီလိုသာ အမွတ္နည္းတိုင္း စိတ္ဓါတ္က်ေၾကးဆို Steve Jobs တို႕ Bill Gates တို႕လို ေက်ာင္းက အၿပီးထြက္လိုက္တဲ့ သူေတြ အတြက္ ကမာၻေက်ာ္ တစ္သက္လံုး ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ “အမွတ္” က အဓိကအဟုတ္ပါဘူး .. “အတတ္” က အဓိကပါ။ တတ္ေနရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္။

mgthantzin said...

မွန္ပါ႔ဗ်ာ။ :)

Post a Comment